Allahu nuk e ndryshon gjendjen e një populli, derisa ata të ndryshojnë vetveten

Nga: Naim Drijaj

Allahu xh.sh. në Kur’anin famëlartë thotë: “Allahu nuk e ndryshon gjendjen e një populli, derisa ata të ndryshojnë vetveten.” (Rad, 11)

Allahu në këtë ajet të Kur’anit ka përdorur fjalën “popull”, që do të thotë se ky ligj vlen si për myslimanët, ashtu dhe për jomyslimanët. Ky është ligji i vendosur nga Zoti që ka të bëjë me mbarëvajtjen e jetës në tokë dhe nuk kufizohet vetëm me një popull apo me një bashkësi të caktuar. Nëse një popull apo komb i caktuar, ndryshon për mbarë, Zoti do t`ia dorëzojë atij udhëheqjen e njerëzimit. Në qoftë se ata ndryshojnë për keq, atëherë do ta humbasin këtë privilegj.

Të ndërtosh një fabrikë apo një digë, është shumë herë më e lehtë se sa të ndërtosh dhe të edukosh një njeri dhe një shoqëri. Vetëm njeriu i formuar me edukatën dhe moralin e duhur është ai që do të ndërtojë më pas fabrikat, shkollat, institucionet dhe civilizimin.

Vërtet që formimi i njeriut është i vështirë, por të mos harrojmë se profeti Muhamed (a.s.) ia doli mbanë që të formojë një brez myslimanësh, të cilët udhëhoqën botën për vite me radhë. Pa dyshim që kjo u arrit me mund dhe me seriozitet të lartë. Vetëm në pak vite, Profeti (a.s.) i shndërroi arabët nga populli që merrej vetëm me kullotjen e deleve dhe të deveve, në popullin që udhëhoqi botën për shekuj të tërë.

Është e vështirë për të gjithë ne që të ndryshojmë diçka, por ia vlen të përpiqemi, të mundohemi dhe të derdhim djersë. Kjo kërkon bashkëpunimin dhe koordinimin e të gjithë institucioneve, kërkon programe televizive edukative dhe ndërgjegjësuese, kërkon mësues dhe profesorë që do të hartojnë programet mësimore që do t’i shërbejnë këtij qëllimi, kërkon hoxhallarë që do të japin maksimumin në punën e tyre etj…

Ajo që duhet të ndryshojmë në përgjithësi ne, është dëshira dhe vullneti për ta kryer sa më mirë të jetë e mundur një punë që kemi në dorë apo për të cilën jemi përgjegjës. Ne jemi mësuar që thjesht t’i kryejmë punët pa u interesuar shpesh mbi cilësinë e tyre. Prodhimet e punës sonë nuk kanë cilësinë e duhur, mësimdhënia është në nivele jo të kënaqshme, shumë nëpunës shkojnë në punë thjesht për të marrë rrogën, studentët duan thjesht të marrin një notë kaluese etj… Rëndësi tregohet që të duket sikur punohet dhe ka lëvizje, por nuk i kushtohet vëmendje cilësisë dhe rendimentit. Të prodhosh mall të një cilësie të lartë, të perfeksionosh produktin tënd dhe ta kryesh detyrën në formën më të mirë, është themelore për zhvillimin e vendit. Në këtë kontekst, profeti Muhamed (a.s.) thotë: “Zoti dëshiron që kur dikush prej jush kërkon të bëjë një punë, ta bëjë atë sa më mirë.” (Bejhaki)

Allahu thotë: “Në të vërtetë, Allahu urdhëron drejtësinë, mirësinë dhe ndihmën për të afërmit, si dhe ndalon imoralitetin, veprat e shëmtuara dhe dhunën. Ai ju këshillon, në mënyrë që ju t’ia vini veshin.” (Nahl, 90)

Menjëherë pas drejtësisë, Zoti i madhëruar urdhëron për mirësi, që punët t’i kryejmë në formën më të mirë, që të kemi rendimente sa më të larta etj. “…të cilët japin lëmoshë edhe kur janë në mirëqenie, edhe kur janë në vështirësi, e mposhtin zemërimin dhe ua falin fajet njerëzve. Allahu i do bamirësit.” (Al Imran, 134). Siç e kuptojmë nga ky ajet mirësia dhe perfeksionimi kërkohen jo vetëm në punë, por edhe në jetën e përditshme. “Me të vërtetë, Allahu nuk do t’ua çojë dëm shpërblimin punëmirëve.” (Teube, 120)

Kështu, punëmirët janë të dashur te Zoti, janë pranë Tij dhe gëzojnë mëshirën dhe dhembshurinë e Tij. “Ata që bëjnë vepra të mira, do të kenë shpërblim të mirë, madje edhe më tepër!” (Junus, 26). Të bësh vepra të mira, do të thotë që gjithçka që bën, ta bësh në formën më të mirë dhe sa më perfekte.

Përderisa Zoti e ka bërë obligim mirësinë, perfeksionin dhe përkryerjen në gjithçka, a e zbatojmë ne këtë obligim? Nëse do të përshëndesësh dikë, duhet ta përshëndesësh me urimet më të mira. Kur të jesh në punë, duhet të përqendrohesh vetëm te çështjet për të cilat je përgjegjës. Nëse je student, duhet të ndjekësh rregullisht mësimet dhe të hysh në provime. Kur të falesh, të falesh në formën më të mirë. Nëse shkon të vizitosh dikë, të zgjedhësh kohën e duhur dhe të respektosh etikën e vizitës. Pejgamberi ynë, Muhamedi (a.s.) na mëson mirësjelljen, etikën dhe mirësinë në të gjitha aspektet e jetës. Kur Zoti e përshkruan veten e Tij, thotë: “Allahu ka përsosur çdo gjë që e ka krijuar.” (Sexhde, 7)

Mirësi tregohet edhe me atë që debaton dhe me të cilin nuk të puqen idetë. Thotë Zoti në Kuran: “…Diskuto me mënyrën më të mirë!…” (Nahl, 125). Mos e kundërshto tjetrin menjëherë, por kërkoi që të dëgjojë mendimin dhe këndvështrimin tënd.

Kur profeti ishte në Mekë dhe përjetonte vitet e torturave prej jobesimtarëve, i erdhën e i thanë: “O djali i vëllait tonë, ne të propozojmë disa gjëra, prandaj na dëgjo!” Dhe i propozuan gjëra të ulëta, të cilat nuk përputheshin me personalitetin e Profetit. I propozuan pasuri, të bëhej i pari i tyre, ta martonin me vajzën më të bukur…etj., me kusht që të linte fenë. Profeti (a.s.) as nuk u nevrikos, as nuk e ngriti zërin, por i dëgjoi deri në fund dhe u kërkoi që edhe ata ta dëgjonin atë deri në fund.

Është e papranueshme për një umet si ai mysliman, të mos jetë i përsosur dhe perfekt në të gjitha fushat e jetës. Është e papranueshme për myslimanët sot që mallrat dhe prodhimet e tyre të jenë të një cilësie të dobët. Është e papranueshme që ata të mos jenë seriozë dhe pozitivë në jetë.

Të jesh mysliman, do të thotë të jesh i suksesshëm në të gjitha aspektet e jetës, të jesh i moralshëm, të adhurosh Zotin siç duhet dhe të kesh një performancë të mirë në punë. Islami kërkon nga besimtarët që ta kryejnë detyrën dhe punën në formën më të mirë: “Me të vërtetë, Allahu nuk e ndryshon gjendjen e një populli, derisa ata të ndryshojnë vetveten.” (Rad, 11)               

(Revista Drita Islame, Shtator 2012)